دیدبان پرس، به قلم یاسین اقبال خبرنگار فرهنگی ورزشی
اهواز، این کلانشهر گرم و پرجنبوجوش جنوب، در سایه چالشهای روزمره خود، گویی رؤیای “شهروند سالم” و “شهر پویا” را به فراموشی سپرده است. از میان تمامی کاستیها، یکی از غمبارترین آنها، غفلت از مقوله «ورزش همگانی» و «ایجاد اماکن ورزشی» به عنوان موتور محرک سلامت و نشاط اجتماعی است. عملکرد شهرداری اهواز در این عرصه، نه تنها قانعکننده نیست، بلکه نیازمند یک بازنگری بنیادین و عزمی راسخ است.
۱. فقر امکانات، دیواری به بلندای ناامیدی
سرانه ناچیز اماکن ورزشی در اهواز، فریادی است که از هر محله و کوچهای به گوش میرسد. این کمبود، آرزوهای ورزشی بسیاری از شهروندان، به ویژه جوانان پرانرژی این شهر را به یأس تبدیل کرده است:
کمبود سالنهای ورزشی: دسترسی به یک سالن ورزشی استاندارد و مقرونبهصرفه برای ورزشهایی مانند فوتسال، والیبال یا بدنسازی ، پیکل بال ، تنیس ، بدمینتون ، پدل ، به یک آرزوی دستنیافتنی برای بسیاری تبدیل شده است.
فراموشی ورزشهای راکتی جذاب: ورزشهای پرطرفدار و پرهیجانی مانند تنیس، بدمینتون، پدل و پیکلبال به طور کامل در شهر مهجور ماندهاند. نداشتن حتی زمینهای استاندارد و در دسترس برای این ورزشها، فرصت تجربهای شیرین و نشاطآور را از مردم گرفته است.
پارکهای بیحال، میزبان خستگی: پارکهای شهری، که باید کانون تفریح و تحرک باشند، اغلب به مجموعهای از دستگاههای فرسوده و بیروح تبدیل شدهاند. نبود زمینهای اختصاصی برای ورزشهای راکتی، پیستهای دوچرخهسواری امن و فضای مناسب برای نرمش، فرصتطلبی برای نشاط را از مردم گرفته است.
۲. ضرورت ایجاد اماکن ورزشی و توجه به ورزش همگانی
شهرداری اهواز گویی “ورزش” را تنها در حمایت از چند رویداد رسمی میبیند، در حالی که قلب تپنده ورزش یک شهر، در همگانی بودن آن و تعداد کافی اماکن ورزشی” است. ورزشی که در پارکها، محلات و در میان تمامی اقشار جاری شود.
نشاط اجتماعی در انتظار فضایی برای جنبش: جوانان اهوازی، که سرمایههای اصلی این شهر هستند، برای تخلیه انرژی و شادی خود به فضاهای امن و ارزان نیاز دارند. فقدان این فضاها به ویژه برای ورزشهای جذابی مانندپیکل بال و تنیس و پدل و بدمینتون، شادی را از کوچهها و محلات ربوده است.
فراموشی ورزشهای مردمی: برنامهریزی برای رویدادهای شاد و کمهزینه محلی و همچنین احداث اماکن ورزشی کوچک و زمینهای راکتی در محلات مختلف میتواند جرقهای برای ایجاد روحیه نشاط و همبستگی باشد؛ اقدامی که متأسفانه کمرنگ است.
۳. پیامدهای تلخ بیتوجهی: جامعهای بیحرکت و افسرده
این کمتفاوتی به توسعه اماکن ورزشی و ورزشهای پرنشاط، آسیبهای عمیقی به پیکره جامعه اهواز وارد ساخته است:
کاهش شادابی و سلامت روان: نبود بستر برای تحرک و تفریح سالم، به افزایش کسالت، استرس و افسردگی به ویژه در میان نسل جوان دامن زده است.
تهدید سلامت جسمانی: کمتحرکی، زنگ خطری برای شیوع بیماریهای غیرواگیر است.
فرسایش سرمایه اجتماعی: زمانی که جوانان نتوانند انرژی خود را در مسیری سالم و شادیبخش مانند ورزشهای راکتی مصرف کنند، ممکن است به سمت رفتارهای پرخطر کشیده شوند.
پیشنهادهایی برای فردایی پرتحرکتر:
از شهرداری اهواز، این نگهبانِ حریم شهر، انتظار میرود:
۱. احداث اماکن ورزشی در محلات: ایجاد سالنهای ورزشی چندمنظوره کوچک در محلات مختلف شهر برای دسترسی آسان تمام شهروندان.
۲. توسعه زمینهای راکتی: ایجاد زمینهای استاندارد و در دسترس تنیس، بدمینتون، پدل و پیکلبال در پارکهای اصلی و فضاهای عمومی شهر.
۳. احیای پارکهای ورزشی: تبدیل هر پارک به یک قطب کوچک ورزشی با تجهیزات استاندارد، زمینهای چمن مصنوعی چندمنظوره، پیست دوچرخهسواری و وسایل بازی و ورزش برای تمام سنین
۴. راهاندازی کاروان شادی و سلامت: برگزاری دورهای و منظم جشنوارههای ورزشی محلات و مسابقات ورزشهای راکتی برای ترویج این رشتههای جذاب.
۵. تأسیس خانههای ورزش محله: اختصاص فضاهای کوچک در هر محله برای آموزش رایگان و کمهزینه ورزشهای همگانی و راکتی زیر نظر مربیان.
رشد و بالندگی یک شهر، تنها در آسمانخراشها و پلهایش خلاصه نمیشود، بلکه در شادابی، سلامت و طراوت شهروندانش متبلور است. توسعه ورزش همگانی و احداث اماکن ورزشی در سطح شهر به ویژه برای ورزشهای پرطراوت راکتی، سرمایهگذاری بر روی گرانبهاترین دارایی اهواز، یعنی مردمش است. زمان آن رسیده که شهرداری اهواز، نگاه خود را از رویدادهای نمایشی به سمت خیابانها، پارکها و کوچههایی معطوف کند که مشتاقانه در انتظار زمینهای تنیس، بدمینتون، پدل و پیکلبال برای نفسهای تازه ورزش و نشاط هستند.