روزنامه همشهری در واکنش به اعدام محسن شکاری استفاده از سلاح را شرط محاربه ندانسته و تاکید کرده قانونگذار به درستی از بین بردن امنیت بدون سلاح را به افساد فیالارض اختصاص داده است.
همشهری نوشت: محاربه با خدا و رسول(ص) محاربه با دین خداست و هرکس به تقابل با خدا و رسول(ص) پرداخته و از طریق فساد بر آن باشد که دین خدا را از بین ببرد، محارب است. معنای نزدیکتر به مبانی حقوقی نیز آن است که محاربه تقابل فیزیکی با جامعهای است که خدا و رسول (ص) سرپرستی و تولی آن را برعهده دارند؛ برخلاف جوامع غیراسلامی که سرپرستی جامعه بهنحوی از انحا با طاغوت است. این معنا در حقاللهی بودن جرائم هم پیداست. برخلاف تصور اشتباه رایج حقالله و حقوق عمومی ۲ امر نیست؛ یک حقیقت واحد است که بسته به فلسفه سیاسی جامعه معنای آن متفاوت میشود. حقالله، حق حاکمیت در برقراری نظم عمومی در جامعه اسلامی و حقوق عمومی حق حاکمیت در برقراری همان نظم در جامعه سکولار است. از اینرو محاربه که شدیدترین جرم مندرج در منابع اسلامی است اشتراک معنایی بسیاری با تروریسم در جوامع سکولار دارد و هر دو در قالبهایی مانند ایجاد ترس و از بین بردن امنیت معنا میشود.
نویسنده در ادامه با طرح این سوال که «آیا سلاح در محاربه شرط است؟» نوشته: در قرآنکریم نامی از سلاح نیامده و آیه شریفه مطلق است؛ لکن در روایات، محاربه بهطور عمده با سلاح قابل ارتکاب است و با عبارت کشیدن سلاح به قصد ترساندن مردم معنا شده است. در عصر حاضر معنای سلاح متفاوت شده و بهجای شمشیر، سلاح گرم نیز پذیرفته شده و این خود توسعه عنوان مجرمانه است که از نظر همه منطقی است. برخی با توسعه محاربه بدونسلاح مخالفند که مخالفت آنها منطقی بهنظر نمیرسد؛ برای مثال به این فرض که آیا چرخاندن شمشیر بالای سر در یک خیابان امنیت یک شهر را بیشتر بههم میریزد یا ریختن مقدار زیادی سیانور در سدی که آب همان شهر را تامین میکند، پاسخ منطقی نمیدهند؛ درحالیکه واضح است که ابزاری که اسید یا سم پرتاب میکند، میتواند بسیار خطرناکتر از سلاح سرد باشد. از این جهت قانونگذار با عنوان کردن محاربه و افساد فیالارض در جهت صحیحی حرکت کرده و سلاح را به محاربه و از بین بردن امنیت را بدون سلاح به افساد فیالارض اختصاص داده است.