در این مطلب آمده است: کنفرانس امنیتی مونیخ در این روزها و بویژه در شرایط حساس کنونی، در حال از دست دادن فرصت برای اثبات خود به عنوان یک فُروم بین المللی پیشرو در بحث در خصوص مسائل امنیتی برای دستیابی به صلح در جهان است. به طور سنتی این رویداد میبایست بحران های بین المللی همانند جنگ اوکراین، و یا موضوعات بین المللی مهم، مانند احیای برجام، که درآن رفع تحریم ها در قبال نظارت بر برنامه اتمی ایران مدنظر قرار گرفته شده است را در یک فضای باز و در مسیر حل و فصل، در قالب گفتگو به بحث و تبادل نظر بگذارد، اما اکنون شاهد آن هستیم که از روسیه و ایران اصلا دعوت به عمل نمی آید.
این سایت خبری و تحلیلی میافزاید: برخلاف یک مراسم دیپلماتیک که در آن بنا به خواسته میزبان، دعوت هایی شخصی ارسال و یا مهمانانی با دلایلی مشخص و طبیعتا خارج از عرف دیپلماتیک از لیست به اصطلاح خط می خورند، تا از این طریق یک حرکت نمادین از سوی میزبان صورت پذیرفته باشد، یک کنفرانس امنیتی با سابقه ای طولانی، همانند کنفرانس امنیتی مونیخ جای مناسبی برای «سیاست کاری های نمادین» نیست.
«ناخ دنک زایتن» در ادامه آورده است: با پس گرفتن دعوت از مهمانانی خاص نه تنها وجهه این کنفراس در صحنه بین الملل دچار آسیبی جدی می شود، بلکه «فرهنگ بحث و جدل» که از نمادهای نظام سیاسی در آلمان محسوب می شود، نیز زیر سؤال می رود.
آنچه از «هتل بایریشر هوف» انتظار می رود یک بحث و گفتگوی جدی با و میان مواضع مختلف موجود در دنیای سیاست خارجی است، بویژه رویارویی با مواضع آن کشورهایی که بخش بزرگی از راه حل را در چالش های امنیتی کنونی در سیاست جهانی، شکل می دهند. اینکه با این رفتار دیدگاه واقع بینانه در برخورد با آنچه در جهان می گذرد، کاملاً مغفول می ماند، بسیار دلسرد کننده می نماید.
این سایت خبری و تحلیلی همچنین خاطر نشان کرده است: کنفرانس امنیتی مونیخ هیچگاه «بی طرف» نبوده و همواره نام «فراآتلانتیک» را با خود به همراه داشته، اما با این وجود اغلب در این کنفرانس پلتفرمی برای مباحث جدی در اختیار نمایندگان کشورهای مختلف قرار می گرفته است، اما این بار، رویداد امسال بیشتر شبیه نشست های سالانه یک حزب است که در آن اغلب حضار و مدعوین کم و بیش یک نظر مشابه را نمایندگی می کنند و قرار است از این فرصت برای نمایش انسجام خود استفاده کنند، انسجامی که در حال حاضر و در «رقابت سیستمی» امروز، از سوی صحنه گردانان ضروری تلقی شده است. این مسئله بی شک به عمیق تر شدن دوقطبی در جهان سیاست خارجی می انجامد و نمی تواند جلوه ای از فضای جهان کنونی که درآن صلح بیش از هر زمانی متزلزل شده است، باشد.
«ناخ دنک زایتن» در ادامه آورده است: با نگاه به موضع نقادانه ای که سیاست خارجی آلمان در ماه های اخیر در قبال ایران و روسیه از خود نشان داده است، قبل از بروز این حرکت هم بسیار محتمل بود که مدیران کنفرانس امنیتی مونیخ، متأثر از سیاست رسمی یاد شده، این دو کشور را کنار بگذارند؛ اگرچه طرف ایرانی نیز به احتمال فراوان، وقوع این رفتار را بسیار محتمل می دانسته است، اما علی الظاهر باز هم کورسوی امیدی برای پیروزی دیپلماسی وجود داشته است.
«ناخ دنک زایتن» معتقد است: از سر طنز می توان اینگونه گفت: هوشمندانهتر و در عین حال دیپلماتیکتر این بود که برگزارکنندگان، تنها ساعاتی قبل از شروع کنفرانس، دعوت خود را پس می گرفتند و آنها را از لیست کنار می گذاشتند. در این صورت سیاست کاری نمادینشان کاملتر میبود! اکنون این خطر جدی وجود دارد که دیگر هیچ مانعی در مقابل افراد پشت پرده این تصمیم برای تبدیل این کنفرانس به صحنه نمایش تک بعدی، استدلال های یکسویه و کف و سوت برای یکدیگر، وجود ندارد.
در ادامه این مطلب آمده است: گزارش ۲۰۲۳ کنفرانس امنیتی مونیخ نیز به وضوح بیانگر تناقضات «غرب» است. از طرفی اینگونه القا می شود که به دنبال خلع سلاح (هسته ای) هستیم، ولی همزمان در راستای سیاست های «چرخش دوران» تسلیح گستردهای صورت می پذیرد و از این موضوع ابراز خوشحالی می شود که «قدرتهای اتمی دموکراتیک» در شرایط کنونی اهتمام خود بر بازدارندگی هسته ای را مورد تاکید قرار می دهند. این موارد تناقضاتی هستند که واقعیت امروز را شکل داده و بسیاری را در دنیای امروز، به یافتن مسیرهای جایگزین ترغیب کرده اند.
این سایت خبری و تحلیلی همچنین آورده است: اینکه از یک نظام ارزشی خاص از این طریق استفاده ابزاری شود که تعهد به معیارهای خود آن نظام تنها در صورت برآورده شدن منافع صورت پذیرد، نیز واقعیتی است که روز به روز بیشتر کنجکاوی افکار عمومی را بر می انگیزد. کشورهایی نظیر ایران در چنین فضایی به دنبال یک سیاست خارجی پویا هستند تا بتوانند به وسیله آن از خود در مقابل سیاست تحریمی چندین ساله دفاع کنند؛ سیاستی که برگرفته از خودبرتربینی «دموکراسی غرب» است. دیدار رسمی رئیس جمهور ایران از چین در این هفته خود نشانه و اشاره ای است به همین موضوع.
«ناخ دنک زایتن» در خاتمه آورده است: لذا میتوان از این رفتار، یعنی خارج کردن از لیست مهمانان کنفرانس امنیتی مونیخ، به عنوان یک خودانزوایی از ترس روبروشدن با این واقعیتها تعبیر کرد. بدون دیپلماسی و گفتگو – و با سلاح و تحریمِ بیشتر که صدالبته هرگز- مسائل امنیتی حل شدنی نیستند. امنیت از طریق گفتگو، و نه از طریق سیاست کاری های نمادین محقق می شود .