جایگاه معلم در سایه جنگ و تورم میان شکوه رسالت و فرسایش معیشت

دیدبان پرس -ایمان آقا ملاپور// جایگاه معلم در بین جامعه به شکل سنتی یک جایگاه تعریف شده است اما به شکل تخصصی تر معمولاً هر ساله در هفته‌ی بزرگداشت مقام معلم، جامعه کمی بیشتر به بازشناسی جایگاه بنیادین «معلم» می پردازند، ولیکن امسال، این گرامیداشت، رنگ و بوی دیگری داشت و به شکلی دیگر در میانه‌ تلاطم‌های اجتماعی و سیاسی، تفسیرهای متفاوتی به خود گرفته است.
همانگونه که همه می دانیم پس از جنگ تحمیلی ۸ ساله رژیم بعث عراق ؛ دوجنگ ناخواسته ی دیگر بر ما تحمیل شد یکی با نام جنگ دوازده روزه و دیگری جنگ رمضان که هردوی آنها با هماهنگی آمریکا و رژیم صهیونی به کشور عزیزمان آغاز شد که جنگ رمضان در نهم اسفند ماه با شهادت رهبر معظم انقلاب و تعدادی از فرماندهان رشیدمان و همینطور تعداد ۱۶۸ دانش آموز دختر بی گناه در حال آموزش در مدرسه شجره طیبه آغاز شد ، و همه می دانیم که بر اساس قوانین بین‌المللی هدف قراردادن مراکز آموزشی و افراد غیر نظامی جزو جنایات جنگی است که خود یک موضوع طولانی تری است. اما اکنون که با وجود آتش بس سایه‌ی جنگ و تنش‌های ژئوپلیتیک در منطقه و جهان سنگینی می‌کند،
در چنین اوضاعی نقش معلم بسیار مهم و حساس می شود و دیگر مانند شرایط عادی معلم صرفاً به «انتقال دانش» نمی پردازد بلکه به مراتب وظیفه بزرگتر و با ارزشتری دارد و آن «حفاظت از انسانیت و کرامت» است . هنگامی که جنگی رخ می دهد، آن هم جنگی تحمیلی ،
هدف تخریب هویت و ترویج نفرت است ؛ در این هنگام ، معلم، آخرین سنگر حقیقت و عقلانیت است که نقش او برجسته تر می شود معلمی که در شرایط ناامنی و آشفتگی‌های ناشی از جنگ، همچنان تلاش می‌ کند تا در ذهن نسل‌های نو، مقاومت ، میهن دوستی و همچنین بذر تفکر انتقادی و صلح را بکارد، در واقع در فضای ملتهب جنگ درحال انجام یک «مقاومت فرهنگی» است. با این حال، نمی‌توان انکار کرد که فشار روانی جنگ و فضای پر از اضطرابی که بر جامعه حاکم است، بر توان روحی و تمرکز مربیان نیز اثر می‌گذارد و این، رسالت آن‌ها را دوچندان می‌کند.
در واقع به ما یادآوری می کند،که معلمان در شرایط فعلی، در خط مقدم دو جبهه هستند: جبهه‌ی دفاع از آگاهی در برابر طوفان‌های جنگ، و جبهه‌ی حفظ کرامت انسانی در برابر فشار اقتصاد. گرامیداشت معلم نباید به مراسم‌های تشریفاتی محدود شود؛ بلکه تکریم حقیقی، در گروی بازگرداندن آرامش به زندگی این قشر و تضمین جایگاه اجتماعی ان‌ها باشد. گر چه نیک می دانیم که در چه شرایطی هستیم و امر خطیرتر، وحدت و همبستگی یک پارچه در برابر متجاوزان است اما
اگر می‌خواهیم از جنگ و ویرانی فکر جلوگیری کنیم، و اگر می‌ خواهیم از فروپاشی ارزش‌ها در بحران‌های اقتصادی جلوگیری کنیم، باید بدانیم که معلمان، نه تنها «ستون‌های جامعه»، بلکه «ضامن بقای نظم انسانی» هستند. تقویت معیشت و صیانت از منزلت آن‌ها، نه یک امتیاز، بلکه یک ضرورت حیاتی برای بقای آینده‌ی هر جامعه‌ای است.