یادداشت خبری به مناسبت روز خبرنگار | ۱۷ مرداد
دیدبان پرس، در روز خبرنگار، سخن گفتن از کسانی که عمر خود را صرف رسالت اطلاعرسانی و آگاهیبخشی کردند، وظیفهای اخلاقی است. اما گاه، برخی نامها از جنس وظیفه فراتر میروند و به نماد تبدیل میشوند. بهروز صالحی، یکی از آن نامهاست.
زنده یاد صالحی در زمانی فعالیت خبری خود را آغاز کرد که خبری از اینترنت، گوشی هوشمند، دوربین دیجیتال یا فضای مجازی نبود. او نه تنها خبرنگار مسجدسلیمان، بلکه صدای چندین شهر محروم اطراف بود؛ آن هم بدون حقوق، بدون بیمه، و بدون هیچ حمایت سازمانی.
دوربین عکاسیاش را خودش تهیه کرد، فیلمهایش را خودش میخرید و برای چاپ به عکاسیها میسپرد. روزانه با خودروی شخصیاش مسیر مسجدسلیمان تا ایستگاه راهآهن اندیمشک را میپیمود تا سهمیه روزنامههای اطلاعات را برای شهرش بیاورد.
بیش از ۵۰۰ سورتی پرواز با هلیکوپترهای هوانیروز به مناطق عشایری و جنگی استان خوزستان داشت، بیآنکه هیچگاه نامش در فهرست ایثارگران ثبت شود.
از سال ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۵، احساس نیاز به نشریهای مستقل برای مسجدسلیمان باعث شد که او شخصاً هزینه چاپ و لوگو را از جیب پرداخت کند.
در حالی که میتوانست صفحات ویژهنامهها را با آگهی پر کند، او ترجیح داد صدای درد مردم و نقد عملکرد مسئولان باشد.
امروز، در روز خبرنگار، در کنار همه نامهایی که با احترام یاد میشوند، باید به بزرگان بیادعا نیز ادای احترام کرد.
زنده یاد، بهروز صالحی، نه فقط پدر خانوادهاش، بلکه پدر رسانهای مستقل، مردمی و صادق در مسجدسلیمان بود.
گوشه ای از بیوگرافی و فعالیت های استاد زنده یادبهروز صالحی
زندهیاد بهروز صالحی فعالیت حرفهای خود را از دهه ۱۳۴۰ با همکاری در نشریات «جوانان»، «اطلاعات هفتگی»، و «پسران و دختران» آغاز کرد. او بیش از ۲۵ سال بهعنوان خبرنگار و نماینده مؤسسه مطبوعاتی اطلاعات به فعالیت پرداخت و در ادامه با روزنامههای کشوری از جمله رسالت، همشهری، قدس، ابرار، خبر همکاری داشت و همچنین سرپرستی روزنامه سیاست روز در استان خوزستان را بر عهده داشت.
در کارنامه پربار ایشان، تهیه و انتشار بیش از ۱۰۰ شماره ویژهنامه خبری مسجدسلیمان جایگاه ویژهای دارد؛ اقدامی ارزشمند که نشان از تعهد و علاقه او به زادگاهش داشت.
زندهیاد بهروز صالحی در دیماه ۱۳۹۹، پس از سالها تلاش خستگیناپذیر در عرصه اطلاعرسانی و آگاهیبخشی، چشم از جهان فروبست و با کولهباری از خدمات دلسوزانه و انساندوستانه، به سوی پروردگار رحمان پر کشید.
خداوند روحش را قرین رحمت کند.