دیدبانپرس: میلاد حسنوند؛ با اعلام تأیید صلاحیت برخی چهرهها برای حضور در شورای شهر مسجدسلیمان، عدهای ابراز خوشحالی میکنند؛ اما پرسش اساسی اینجاست که «صلاحیت» دقیقاً برای چیست؟ برای خدمت به شهر اولینها یا برای تقسیم سهمها؟
مسجدسلیمان، شهری با پیشینهای پرافتخار، شایسته شورایی است که صدای مردم باشد؛ نه گذرگاهی برای رانت، رابطه و بدهبستانهای پشتپرده. صندلیهایی که باید تکیهگاه توسعه این شهر باشند، در سالهای اخیر بیش از آنکه بار مسئولیت را به دوش بکشند، به سکوی پرش برخی افراد برای دستیابی به منافع شخصی تبدیل شدهاند.
در این سالها ورود افرادی به بدنه شهرداری را دیدهایم که نه کارنامهای روشن داشتهاند و نه مسیر شفاف و قانونی را طی کردهاند. شایستهسالاری کمرنگ شده و آشناییها پررنگ. پیمانکارانی که باید با توان فنی رقابت کنند، گاه با تلفن و لابی به قرارداد میرسند؛ و هزینه چنین روندی را مردم میپردازند.
هر چهار سال یکبار نیز شهر زیر بار تبلیغات میدانی میرود؛ بنرها بالا میروند و شأن شهر پایین میآید. این پرسش باقی میماند که منابع این هزینهها چگونه تأمین میشود و بازپرداخت آن از جیب چه کسانی است؟
رأیی که باید امانت باشد، اگر به معاملهای پرهزینه بدل شود، دیگر نمیتوان از اعتماد عمومی سخن گفت. اگر برآیند یک شورا جز هزینه، بیبرنامگی و آشفتگی مدیریتی نباشد، باید صریح پرسید این تأیید صلاحیتها در راستای کدام صلاح است؟ صلاح مسجدسلیمان یا صلاح جیبها؟
مسجدسلیمان، شهر اولینها، سزاوار اولینِ شفافیت، اولینِ پاسخگویی و اولینِ شایستهسالاری است.
شهر ملک شخصی هیچکس نیست؛ امانت است.
و امانتدار با لبخند تأیید نمیشود ،با کارنامه سنجیده میشود.
میلاد حسنوند؛ فعال اجتماعی